Ongeacht wanneer iemand overlijdt, en er zo een einde komt aan zijn leven, is elk levensjaar die iemand krijgt even lang. Hoeveel levensjaren je hebt uiteindelijk weet je niet, dat weet niemand.
Je zou zeggen, als je niet weet wanneer je komt te overlijden, dat iedereen tot het maximale alles uit zijn leven haalt. Leeft alsof morgen niet bestaat. Dat zou ik zeggen tenminste, want dat is een beetje hoe ik leef. Maar alles uit je dag halen is voor iedereen anders. Samen met je kids spelen is voor sommigen voldoende om morgen gelukkig te kunnen sterven. Hoe mooi is dat. Ik wil dat ook. Niet spelen met mijn kinderen die ik niet heb, maar tevreden zijn met het hier en nu. Geluk halen uit kleine momenten. Alhoewel, ik kan zeker genieten van kleine momenten. Maar wat ik bedoel is dat ik tot nu toe een onrustig gevoel heb. Alsof dit het nog niet is.

Streven naar meer, hoger, doelen behalen. Ik heb het idee dat ik nu wel een beetje weet wat dat inhoudt. En hoe mooi alles is wat ik heb behaald en ik er tevreden naar kan kijken geeft dit niet dat beetje rust waar ik naar op zoek ben. Wat is het dan wel..

Een waarzegster zei dat het met de jaren komt. Sommige dingen kosten tijd. Het is oke om onrustig te zijn nu en niet tevreden, je bent pas 32. Ik voel me alsof ik geleefd heb als iemand van 60 soms. Maar deze waarzegster van 70 heeft wel gelijk. Als ik het ga vergelijken, dan ben ik nog niet eens op de helft van haar leeftijd. Wat een flink aantal jaar heb ik dan nog te gaan zeg. Ben benieuwd hoe ik die ga besteden. Maar, misschien haal ik 40 niet eens. En dat is nou net dat dingetje wat onrust geeft en ik niet kan accepteren dat ik gewoon de tijd moet laten lopen, moet leven, genieten in het nu en afwachten.

Als je een doelensteller bent en je eindelijk je doel behaalt, dan denk je ”yes, het is me gelukt!” En dan ben je zeker wel trots op jezelf. Maar dat euforische gevoel duurt niet lang, de aanloop en het werken naar dat doel, dat duurde pas lang. Het behalen is zo gebeurd. Dan stel je een volgend doel, en dan behaal je die ook. Dan komt de realisatie dat doelen halen niet het doel van leven is. Het is leuk en het houdt je bezig. Het zorgt ervoor dat je je best doet en ‘iets maakt’ van je leven. Dat je later met trots kan terug kijken. Maar het geluk heb ik er niet uit gehaald. Ik denk dat het afhangt van wat je doel is misschien. De doelen die ik had waren werkdoelen, persoonlijke doelen voor mij alleen. Dus niemand die even hard kan meejuichen als jijzelf als het behaald is. Alhoewel, het openen van Nova Art was iets wat ik samen deed. Dat was wel een gezelliger doel te behalen dan wedstrijden winnen met bodypainten. Maar wat ik wil zeggen is dat doelen halen niet je doel in het leven moet zijn. Het is puur het opzoeken van grenzen. Wat is het maximale wat je uit jezelf kan halen, daar leer je jezelf door kennen. Maar er is ook de andere kant van dat spectrum, oke zijn met niks doen. Jezelf onderaan zetten, of in ieder geval anderen boven jezelf zetten. Onbaatzuchtig werk doen, vrijwilligerswerk doen. Iets doen waar jij persoonlijk niet iets aan hebt wat jou verder omhoog brengt in het leven. Ervaren hoe dat aanvoelt.
Oke zijn met het dagelijks leven kan bijvoorbeeld ook. Gewoon naar je werk en je ding doen. Je vrije dagje spenderen met iets leuks maar verder niets strevends.

Ik denk dat in mijn geval het een combinatie is van verschillende factoren. Het doel van de studio is behaald, en het daar bij behorende creatief ontwikkeld talent uitoefenen in het tatoeeren. Maar hierdoor kan ik wat terug doen voor mens en dier waar ik mijzelf verder niet mee vooruit help. Want dat is het doel ook niet.

Je hebt maar 1 leven te leven en daarin wilde ik alles geven en streven naar verder. Niet perse beter, maar meer, anders, breder orienteren in wat ik allemaal zou kunnen. Deze drive komt alleen wel voort uit een angst voor het einde. Want we gaan dood dus tot die tijd leef alsof vandaag je laatste dag is. Dus ogenschijnlijke positieve dingen, doelen behalen en het beste uit jezelf halen, zijn voortgekomen uit iets donkers, angst voor het einde. Het voelde daarom waarschijnlijk niet als een overwinning of iets positiefs. Ik denk dat mijn andere kant van het spectrum de depressieve (dysthyme) stoornis is. Je kan er niet zomaar uitklimmen. Je moet het ervaren, observeren, leren kennen en dan hopelijk kan ik de weg eruit vinden.

We vinden, of laat ik zeggen ik vind, mijzelf zo belangrijk aan de ene kant. Ik wil niet dood, ik ben blij met mijn leven en ik wil niet dat het eindigd.. Maar het is ook ooit begonnen. Misschien zei ik toen wel, nee ik wil niet geboren worden en voor ik t wist was mijn ziel gereset en werd ik geboren zonder enig idee.

Iemand gaat dood en wordt begraven, of gecremeerd en uitgestrooid, en wordt opgenomen in de aarde. Daar eten de beestjes van en groeien de plantjes uit en daar zitten deeltjes van ons dus in. Die plantjes worden tomaatjes en die beestjes worden kippen en dat eten wij weer. Wij groeien op en maken kindjes en die groeien op en gaan dood en het hele proces begint opnieuw. We zijn ook maar gemaakt uit wat er voor handen lag. En we bestaan allemaal uit hetzelfde materiaal, sterrenstof. ”We are the universe experiencing itself.” Dus hoe belangrijk vond je jezelf ook al weer?

Angst voor dood is een angst voor het onbekende, verlies van controle maar vooral gewoon er niet meer zijn. Onmacht. Mijn psycholoog heeft mij de opdracht gegeven om te mediteren. Veel mensen gebruiken het om een rustmoment in de dag te creeeren en even los te laten en een betere focus te krijgen. Ik denk dat ik het vooral wil doen om te leren er niet te zijn voor even. Ervaren wat ‘niet zijn’ is. Niet denken, niet voelen en mijzelf als Roxanne even uit te zetten. Want straks ben ik er ook niet meer, ik wil dat even ervaren.

In het boek ‘The subtle art of not giving a fuck’ staat een stukje over een monnik die uit protest zichzelf in de brand stak om aan te tonen, wat de kracht is, en hoe belangrijk het Boedhisme en mediteren is. Hij zat midden op de weg mediterend te sterven in de vlammenzee en vertrok geen spier. Wij zijn niet zo belangrijk, maar we zijn er nu toch dus kunnen we net zo goed ons eigen persoon ontwikkelen, ontdekken en uittesten. Alles draait om balans, voor mij is dat het antwoord op alles.

Ik ben blij met mijn huis. Al is de huur rete duur, ik kan het betalen en op het moment is dit alles wat ik kan krijgen. Iets met net een eigen zaak en dus een risico voor verhuurders. Daarbij komt ook dat ik geen eigen spaargeld heb. Sparen voelt als geld wegleggen en dan net te laat zijn en dood gaan en er niets mee hebben kunnen doen. Ik weet dat ik moet sparen voor onvoorziene uitgaven, voor als ik fysiek niet kan werken, voor zekerheid, corona lockdown etc blabla. Maar ik wil ook de wereld zien want straks ben ik te oud en niet mobiel genoeg om te reizen. Deze wereld is alles wat we bewust meemaken, waarom zou ik deze wereld niet willen bekijken.

Je hebt ook maar 1 jij, 1 lichaam en daar moet je ook tevreden mee zijn. Een zonnebankje hier en een facepeeling daar, dat zijn ook dingen waardoor ik niet wil sparen.
Ik wil ook nooit moeten kiezen. Vakantie en mijn rijbewijs halen en een nieuwe tattoo, ik wil gewoon alles en ongeveer op hetzelfde moment. Misschien werk ik daarom veel, zodat ik kan doen wat ik wil.

Wat ik ook wil is terug kunnen geven aan mens en dier, aan de wereld waar ik in leef. Alles moet een beetje in balans zijn, je neemt wat en je geeft wat. Ik ga lekker een weekje in de zon liggen in Portugal maar ik heb ook 1200,- ingezameld voor de bosbranden in Australie. Ik probeerde een hashtag trending te maken, #contributeyourway. Maar daar moet ik denk ik zelf eerst trending voor zijn, ik ben niet zo instafamous. Maar dat houdt in dat mensen moeten ophouden met dat zeiken en excuses bedenken want iedereen kan op zijn of haar manier iets goeds doen voor de wereld waar ze in leven. Al steun je ene doel met 2,- per maand. Of haal je boodschappen voor je buurvrouw. Dingen hoeven je niet altijd geld te kosten. Of blijkbaar ook geen tijd, want je ging zelf toch al naar de supermarkt.

De wereld is groot en je bent als een individuutje maar klein. Je hoeft niet de hele wereld niet te verbeteren maar iedereen heeft zoveel kracht binnen een bepaald bereik en we gebruiken het niet. We zien op het nieuws alleen het groter geheel en dan voelen we ons machteloos. Je kan niet rennen zonder te leren lopen en je bent niet binnen 1 dag afgestudeerd. Help binnen je kring en als dat lekker loopt breidt het vanzelf uit.
Ik begon nog in mijn oude shop met het steunen van de bijen. En nu zijn het iets van 5 doelen en wilde ik net beginnen met het bezoeken van verpleegtehuizen en hospices voor mensen die een tattoo willen maar niet naar buiten mogen, pre Corona.

Hmm, ik realiseer me nu iets wat ik me al eens eerder heb gerealiseerd maar ben vergeten. Je hoeft maar een stapje te zetten, en dan nog een stapje en het groeit vanzelf. Je komt er wel. Je behaald je doel en je studeert uiteindelijk af. Ik maak me nu zorgen over iets wat later toch wel komt en ik groei in mijn levenskennis wel naar een acceptatie van de dood. ..Okaay, tenzij ik te horen krijg dat ik nog een week te leven heb. Daarom was ik mn realisatie vergeten, het is alleen van toepassing als je ‘normaal’ oud wordt met voldoende levensjaren. Never mind.

Ik leef alleen, op mijzelf en voor mijzelf. Maar ik weet nu wel ondertussen wat dat inhoudt. Ik vind dat in een relatie je alsnog moet kunnen doen wat je wilt. Samen tijd spenderen en alleen tijd spenderen. Jij bent 1 persoon, je denkt in jezelf en niemand kan dat horen, je hebt een karakter, een stijl, je bent een individu. Je moet jezelf altijd blijven ontwikkelen op allerlei manieren. Je moet eigenlijk helemaal niets, maar is het niet zonde als je dat niet doet? Dat alles en iedereen om jou heen continu weet te sturen en te manipuleren.

Ik denk dat iedereen wel een beetje bezig is met zichzelf en dat is iets moois, veel mensen zouden dit wat meer mogen doen maar helaas mogen veel mensen zich ook wel beseffen dat we niet zo bijzonder zijn als induvidu.

Ik word soms een beetje somber van Instagram bijvoorbeeld. Iemand met duizenden volgers en vervolgens alleen maar selfies posten. Kijk wat een mooi gezicht ik heb, wie vindt dat ik een mooi gezicht heb?

Ik ben een influencer met mijn mooie gezicht, ik laat mijn volgers spullen kopen die ik zelf ook maar gratis heb gekregen van een of ander bedrijf wiens doel het eigenlijk alleen maar is om winst te draaien.
Je bent een doorgeef luik, een marionette en je denkt dat je een koningin bent met al je onderdanen die in de ban zijn van je mooie gezicht.

Als het einde van je leven is gekomen en je oud bent, en gerimpeld (al is dat niet per definitie lelijk maar jij zal dat vast van wel vinden) en je kijkt terug op je leven, dat is dan scrollend door je Instagram pagina en je honderden selfies, kan je dan zeggen, ja ik heb mijn leven goed besteed? Als dat zo is, dan is dat alles wat belangrijk is. Ik hoop echt dat je dit straks denkt. Het zou verdrietig zijn als je denkt dat je meer in je had, want je kan het leven niet opnieuw doen.

Ik zag een vrouw wiens Instagram vol stond met fotos van haar en op elke foto een andere Chanel tas. Oh en haar twee kinderen naast die tas helemaal color coordinated. Je kinderen zijn een accessoire voor je Instagram pagina.. Dat is wat er door mijn hoofd ging..
Of iemand die met kind poseerde voor een Louis Vuitton winkel. Want als je er voor kan staan dan kan je het natuurlijk ook betalen. En als je het kan betalen dan ben je een goed en mooi mens. Dat is wat er dan door mijn hoofd gaat.

Haalt niet weg dat heel social media vol staat met mensen die dit doen en nog meer mensen volgen deze mensen en kijken daar tegen op.  Voor mij is dit echt een andere wereld.

Iets goeds terug doen voor de zegeningen die ik heb gekregen. Ik ben geboren in een welvarend land, ik mag worden wat ik wil, kiezen wat ik wil. Ik kan de hele wereld over reizen. Ik ben niet chronisch ziek en ik kan de deur uit. Beter dan dit kan je t niet treffen, als je het globaal bekijkt. Toch denk ik dat hoe beter je het misschien hebt, hoe meer vrijheid je in je denken hebt. Wat in mijn geval niet altijd even vrolijk is. Maar goed, ik heb het goed. En dus wil ik iets terug doen. Zo bedacht ik dat er mensen zijn die vast een tattoo willen maar in een verzorgingstehuis wonen en niet mobiel genoeg zijn of in een hospice zitten. Ik bedenk me dan dat ik in mn Instagrammable outfit voor zo een hospice een foto ga maken alsof ik voor een Louis Vuitton winkel sta of voor een of ander hotel. Helemaal fab. Als ik de foto ga posten dan gooi ik er wel wat zonnige filters overheen zodat het echt een vette foto wordt. Mensen zullen dan eerst de mooiigheid zien om vervolgens goed te kijken, als ze dat uberhaupt doen, en de tekst lezen, wat niet een of andere fabulous poetische quote is, en dan beseffen wat ik ga doen daar. Balans, daar gaat het om. Content voor jouw Instagram en iets goeds doen voor een ander.

Ik was laatst naar een mineralenbeurs. Veel stenen zien er aan de buitenkant uit als een steen. En als je de steen openbreekt ziet ie er waanzinnig mooi uit aan de binnenkant. Denk bijvoorbeeld aan de welbekende paarse amethist. Ik wil hiermee een vergelijking maken met de mens. Al is de buitenkant ook van waarde bij ons, omdat we de binnenkant niet zien betekend het niet dat die mag verstoffen. Uiteindelijk is de binnenkant hetgene wat je grenzeloos kan laten groeien. Je kan tot in je laatste jaar dingen bijleren, hoe mooi is dat. Kennis is oneindig. Je buitenkant piekt en neemt af, alhoewel dit iets is wat de maatschappij ons voorhoudt. Zou toch wat zijn als we allemaal graag gerimpeld willen zijn omdat dit het schoonheidsideaal is.
Ik bedoel meer dat de buitenkant veranderd of we het nou willen of niet. Dit gebeurd en hebben we niet in de hand. Alles aan de binnenkant heb je wel in de hand.

Ik heb modellenwerk gedaan omdat ik wilde kijken of ik dit kon. Wat ik met mijn uiterlijk kon. Of ik een sfeer kan overbrengen zonder woorden maar alleen door een houding en een blik. Het is een vorm van acteren en oh wat geloven veel mensen mij blijkbaar. Ik kan echt niet acteren verder, gewoon ook omdat het niet iets is voor mij. Ik heb al moeite om te glimlachen als ik niet vrolijk ben laat staan een hele andere rol aannemen. Maar als ik de reacties mag geloven op mijn fotos dan was dit wel iets wat ik kon. Na een paar jaar nam mijn interesse voor het poseren af. Elke keer nieuwe fotografen en elke keer jezelf opnieuw moeten voorstellen. Ja ik heb tattoos, nee ik ben geen losbandige meid en ja ik ben helaas inderdaad stil en zakelijk. Voor mij is het elke keer het opbouwen van een vertrouwensband, want tijdens een eerste shoot ga ik echt niet vol uit de kleren en helemaal los voor je camera. Want helaas geloven niet alleen de kijkers van mijn fotos mijn poseerkunsten ook fotografen dachten dat ik wel in was voor meer dan alleen een foto schieten. Het is een bijzondere wereld maar niet mijn wereld. Al die likes op al mijn fotos waren in het begin leuk. Wanneer je zelf twijfelt over je kunnen. Of wanneer je zelf super blij bent met je fotos en ziet dat anderen ze ook waarderen. Maar ik wilde gewoon niet dat mensen mij alleen zagen als een mooie meid. Want ik heb tenslotte niets gedaan voor dit uiterlijk.
Mensen stoppen je in een hokje, maar dat is niet raar want dit is alles wat je ze laat zien van jezelf.

Oke wat kan ik nog meer, tekenen, bodypainten, ik heb commerciele economie gestudeerd, ik kan tatoeeren, ik kan blijkbaar ook zelfstandig ondernemen en nog beter, een eigen zaak starten. Maar ik vind dichten ook leuk, en schrijven.  Filosofie vind ik erg interessant. Leven en tegelijkertijd notities maken van het leven wat ik leid. Ik hou van reizen. Ik ben erg op mijzelf maar ik vind samen reizen toch het leukst. Ik durf meer als ik iemand bij me heb waarmee we samen blunders kunnen maken. Dat mensen niet alleen naar mij kijken als ik iets stoms doe alleen. Maar als ik een keuze moet maken tussen niet reizen of alleen reizen dan ga ik al die blunders aan en ga ik toch op reis.
We leven tenslotte alleen en ik doe mijzelf te kort als ik niet ga. Maar een levensreis met een partner is ook iets moois. Niet door landen maar door jaren. Alleen is een partner niet iets waar je bewust voor kiest. Oke, ik wil morgen iemand tegen het lijf lopen graag, dat werkt niet zo. 

In mijn hoofd wil ik zo veel. De zaak draait goed en het is super leuk. Tatoeeren is nog steeds erg leuk om te doen maar ik heb het gevoel alsof ik meer moet doen, of iets anders. Misschien naast het werk wat ik heb of misschien gewoon een totaal nieuw levenspad. Ik ben hier dan wel beland omdat ik hier voor heb gekozen. Maar hoe zou het zijn om een schrijver te zijn en te kunnen werken van over de hele wereld. Of een reisblog hebben en dus ook te kunnen werken over de hele wereld. Ik heb denk ik iets met de hele wereld. Sommige mensen noemen het vluchtgedrag, maar ik heb niets voor om voor te vluchten. Behalve leven in een door anderen gemaakte maatschappij waarbij je zo goed als leeft om te werken. En dan bedoel ik dus, ik ben blij met mijn woning, maar die huur.. Je wordt gewoon verplicht om veel te verdienen, en dus eigenlijk om samen te wonen omdat je met een normale baan deze huur niet kan betalen.

Mijn huis is vrij leeg, als in, decoratieloos. Aan de ene kant denk ik, ik moet wat meer spulletjes neerzetten zodat het meer als een thuis voelt. Aan de andere kant denk ik, ik blijf hier niet eeuwig wonen en dan woon ik straks ergens anders en vind ik die spullen niet meer passen. Of ik verhuis naar het buitenland en moet ik die spullen weg doen.  Of ik ga dood en dan heb ik spullen gehad. Ja echt top, heel veel spullen.  Ik weet dat spullen willen iets is wat ons is geindoctrineerd, want geld uitgeven om te kopen is waar alles om draait. Ik wil wel wat spullen, ik wil eigenlijk heel veel spullen! Maar ik weet dus ook dat ik dat niet perse zelf wil, maar dat het komt door de maatschappij waar ik in ben opgegroeid en mee ben doodgegooid.

Zou ik echt gelukkiger worden als ik een stuk grond koop in de rimboe en mijn eigen eten moet verbouwen en mijn land moet bijhouden? Dat is rete hard werken ook, maar voor mijzelf, misschien geeft dat wel meer voldoening.
En als ik echt kijk naar mijzelf als persoon, kan ik dat? Deze hoog sensitieve dysthyme stoornis persoon. Een sombere kijk op het leven en dat onrustige gevoel is nou eenmaal onderdeel van mij en waar ik ook heen reis ik denk dat dat gewoon meereist. En dan komt dit ook allemaal gewoon omdat het kutweer is al heel lang en nu die Corona isolatie.

Misschien een tattooshop in een zonniger oord. Dat is toch iets waarvan ik weet dat ik het leuk vind, en op een plek waarvan ik weet dat ik daar positiever zal zijn. Ik ben nu al verliefd op Thailand. Omdat de mensen vriendelijk zijn, het is een overzichtelijk land qua reizen. En ik ben niet de eerste Westerling die een zaak opent daar. Maar ik moet wel eerst wat meer van de wereld zien om zeker te zijn dat ik daar iets wil starten. Ik ergerde mij hier al soms aan de dingen waar je als startende aan moet houden met het openen van een zaak. Dat zal in een ander land met andere regels en een ander tempo ook wel weer lastiger gaan.

Ik heb nu in ieder geval ongeveer 2,5 week om te brainstormen. Maar ook nu bedenk ik, oh ik ga schilderen en tekenen en sporten en schoonmaken en en en.. Ik hoef nu in principe even niets voor een ander te doen, geen tattoos uitwerken. Maar het is ook geen vrij zoals een vakantie waar je in de zon ligt een dagje en daarna op ontdekking gaat om de buurt te verkennen. Ik heb geen partner en geen kids waar ik mijn aandacht aan moet geven. Ik kan op zelfontdekking. Of was ik daar nu juist een beetje klaar mee.. Ik denk dat ik het maar dag tot dag aankijk. Uiteindelijk kom je er wel.